Maryja - nasza najskuteczniejsza ochrona!

Msza Święta w dni powszednie, wakacje i ferie zimowe (777853882)

Rozpoczęcie: 11 października 2019 o 6:30.

Dla wszystkich


Opis wydarzenia


„Msza Święta jest niekrwawą ofiarą Ciała i Krwi Chrystusa, który się ofiaruje pod postaciami Chleba i Wina przez kapłanów w imieniu Kościoła i wraz z Kościołem na przedłużenie i wyobrażenie Ofiary Krzyżowej.”

 [W. Granat, Dogmatyka katolicka, t. VII, cz. 1, s. 399, Lublin 1961]
,,Kościół naucza, że Msza Święta jest przedłużeniem w przestrzeni i czasie nieskończonej w wartość i zasługi odkupieńczej ofiary Jezusa Chrystusa, którą On ustanowił w Wieczerniku i złożył z siebie za ludzkość w sposób krwawy na krzyżu Golgoty. Wielka to tajemnica, bowiem każdego dnia, w każdej minucie, na wszystkich krańcach świata w świątyniach katolickich Jezus (Głowa Ciała Mistycznego czyli Kościoła) składa siebie nieustannie za nas i w pewnym sensie wraz z nami (członkami Ciała) w ofierze miłej Bogu już w sposób bezkrwawy, tj. pod postaciami chleba i wina, przez ręce kapłana.
W Wielki Piątek nasz Pan cierpiał i umarł, a teraz, po swoim chwalebnym zmartwychwstaniu już nie cierpi i nie umiera fizycznie, ale wyniszcza siebie i umiera w sposób mistyczny. Od dnia wniebowstąpienia Chrystus sprawuje nadal swoje najwyższe i wieczne kapłaństwo. Dzięki Mszy również my mamy to szczęście, mogąc zetknąć się z całym misterium paschalnym, z tajemnicami naszego zbawienia.
Akt ofiarny nie jest jedynie wspomnieniem rzeczy przeszłej, to dzieje się rzeczywiście. Obrzęd Mszy nie odnawia Ofiary Krzyżowej w sensie dosłownym, ponieważ ona dokonała się raz jeden na Kalwarii, ale ponawia ciągle i ponadczasowo jej obecność, zasługi i skutki zbawcze. To ta sama ofiara, różna jedynie w sposobie ofiarowania i w tym, że na krzyżu była ofiarą tylko Chrystusa – Głowy ludzkości i złożoną w jej imieniu (może przy współudziale Maryi, złączonej z Nim więzami natury i łaski, i reprezentującej przyszły Kościół). W Mszy świętej natomiast mamy ofiarę Chrystusa i Kościoła – wszystkich członków Mistycznego Ciała.”
fragment książki
,,KATECHEZA
O MSZY ŚWIĘTEJ”
Rozważania o liturgii Mszy Świętej
w rycie klasycznym rzymskim
u progu Trzeciego Tysiąclecia chrześcijaństwa
Wigratzbad, 2000
Ks. Tomasz A. Dawidowski

Rzeszów Fara – Parafia pw. św. Wojciecha i Stanisława



Historia

Kościół farny pw. św. Wojciecha i św. Stanisława Biskupów należał do najstarszych i najważniejszych świątyń w Rzeszowie i okolicy. W początkowym okresie istniał jako kościół pw. św. Feliksa i Adaukta, który został zbudowany w latach 1354 – 1363. Wzmianka o tej świątyni pochodzi z 1363 r. z pisma króla Kazimierza Wielkiego, do papieża Urbana V, w którym prosi papieża o nadanie odpustu spowiadającym się w tym kościele w czasie wskazanych dni. Świątynia ta zapewne uległa zniszczeniu podczas przetaczających się częstych wojen na tych terenach lub została przebudowana jeszcze przed 1390 r., gdyż od tego roku, wg podań i niekompletnych zapisów w aktach grodzkich i ziemskich, istniał już nowy, ceglano-kamienny z przyporami i jednonawowy kościół pw. św. Wojciecha i św. Stanisława.

W latach późniejszych tj. po pożarze w 1621 r., i za nowego właściciela dóbr rzeszowskich Mikołaja Spytka Ligęzy – wybudowano nawę główną w obecnym kształcie. Następnie w 1754 r. poszerzono świątynię przez dobudowanie obu naw bocznych, co nadało kościołowi obecny wygląd. W czasach tych dobrami rzeszowskimi władali Lubomirscy. Budowla ta przetrwała do dnia dzisiejszego w postaci trójwymiarowej bryły, łącząc razem styl gotycki (prezbiterium) i styl barokowy (nawy kościoła). Ołtarz główny usytuowano na całej szerokości prezbiterium z obrazem Pana Jezusa Ukrzyżowanego, a powyżej z obrazami patronów kościoła. Ołtarz ten w 1932 r. został odnowiony a następnie uroczyście konsekrowany przez bpa Franciszka Bardę, Biskupa Przemyskiego. Od strony południowej, obok kościoła została w początkach XVII w., wybudowana wieża – dzwonnica, ceglano-wapienna, o prostej bryle, podstawie kwadratowej i wysokości 30,5 m.

Od początku zaistnienia Fara zawsze była parafią, obejmującą swym zasięgiem nie tylko teren miasta, ale i rozległe okolice poza granicami Rzeszowa. Jednak z biegiem lat, budowano nowe świątynie, a przy nich powstawały nowe parafie. Szczególne zmniejszenie terytorium parafii miało miejsce w 1949 r., kiedy obszar należący do Fary podzielono na trzy części, na których – oprócz Fary – utworzono nowe parafie: Chrystusa Króla i Księży Saletynów. Dalszego zmniejszenia parafii dokonano w latach 1969-2006, kiedy powstało 12 nowych parafii na terenie, który dawniej obejmowała Fara.

W ostatnich latach dokonano odnowienia polichromii świątyni oraz elewacji zewnętrznej, a także podjęto remont plebani oraz budynku katechetycznego, w którym uruchomiono przedszkole.

Informacje szczegółowe

Mapa

Rzeszów Fara – Parafia pw. św. Wojciecha i Stanisława


Historia

Kościół farny pw. św. Wojciecha i św. Stanisława Biskupów należał do najstarszych i najważniejszych świątyń w Rzeszowie i okolicy. W początkowym okresie istniał jako kościół pw. św. Feliksa i Adaukta, który został zbudowany w latach 1354 – 1363. Wzmianka o tej świątyni pochodzi z 1363 r. z pisma króla Kazimierza Wielkiego, do papieża Urbana V, w którym prosi papieża o nadanie odpustu spowiadającym się w tym kościele w czasie wskazanych dni. Świątynia ta zapewne uległa zniszczeniu podczas przetaczających się częstych wojen na tych terenach lub została przebudowana jeszcze przed 1390 r., gdyż od tego roku, wg podań i niekompletnych zapisów w aktach grodzkich i ziemskich, istniał już nowy, ceglano-kamienny z przyporami i jednonawowy kościół pw. św. Wojciecha i św. Stanisława.

W latach późniejszych tj. po pożarze w 1621 r., i za nowego właściciela dóbr rzeszowskich Mikołaja Spytka Ligęzy – wybudowano nawę główną w obecnym kształcie. Następnie w 1754 r. poszerzono świątynię przez dobudowanie obu naw bocznych, co nadało kościołowi obecny wygląd. W czasach tych dobrami rzeszowskimi władali Lubomirscy. Budowla ta przetrwała do dnia dzisiejszego w postaci trójwymiarowej bryły, łącząc razem styl gotycki (prezbiterium) i styl barokowy (nawy kościoła). Ołtarz główny usytuowano na całej szerokości prezbiterium z obrazem Pana Jezusa Ukrzyżowanego, a powyżej z obrazami patronów kościoła. Ołtarz ten w 1932 r. został odnowiony a następnie uroczyście konsekrowany przez bpa Franciszka Bardę, Biskupa Przemyskiego. Od strony południowej, obok kościoła została w początkach XVII w., wybudowana wieża – dzwonnica, ceglano-wapienna, o prostej bryle, podstawie kwadratowej i wysokości 30,5 m.

Od początku zaistnienia Fara zawsze była parafią, obejmującą swym zasięgiem nie tylko teren miasta, ale i rozległe okolice poza granicami Rzeszowa. Jednak z biegiem lat, budowano nowe świątynie, a przy nich powstawały nowe parafie. Szczególne zmniejszenie terytorium parafii miało miejsce w 1949 r., kiedy obszar należący do Fary podzielono na trzy części, na których – oprócz Fary – utworzono nowe parafie: Chrystusa Króla i Księży Saletynów. Dalszego zmniejszenia parafii dokonano w latach 1969-2006, kiedy powstało 12 nowych parafii na terenie, który dawniej obejmowała Fara.

W ostatnich latach dokonano odnowienia polichromii świątyni oraz elewacji zewnętrznej, a także podjęto remont plebani oraz budynku katechetycznego, w którym uruchomiono przedszkole.

Informacje szczegółowe

Wyświetleń: 1