Posypywanie głów popiołem powstało w związku z praktyką publicznej pokuty. W Środę Popielcową pokutnicy wyznawali grzechy i przywdziewali włosiennice, a Biskup posypywał ich głowy popiołem. Po odmówieniu Psalmów Pokutnych Biskup wydalał ich ze Świątyni przy śpiewie słów, którymi Pan Bóg Zapowiedział Adamowi wygnanie z Raju. Po ostatnim upomnieniu przez Biskupa zamykano drzwi zostawiając pokutników na zewnątrz. Dzielili się oni na cztery grupy zależnie od stopnia winy. Najniższą stanowili <płaczący>, którym nie wolno było wchodzić do Kościoła Świętego. Pozostawali oni na dziedzińcu i ze łzami prosili wchodzących o Modlitwy. Na drugim stopniu byli <słuchający>, którzy stojąc razem z katechumenami w przedsionku Świątyni słuchali pouczającej części Mszy Przenajświętszej. Pokutnicy trzeciego stopnia, <klęczący>, zajmowali miejsce w głównej nawie i po wyjściu słuchających otrzymywali Błogosławieństwo Biskupa. Pokutnicy czwartego stopnia, <stojący>, mieli prawo uczestniczyć w całej Mszy Przenajświętszej ale byli wyłączeni od Komunii Przenajświętszej. Pokutnicy byli zobowiązani do surowych praktyk pokutnych, przez które mieli zadośćuczynić za grzechy i dać dowód poprawy. Pojednanie pokutników z Kościołem Świętym odbywało się w Wielki Czwartek. Z czasem także inni wierni zaczęli poddawać się obrzędowi posypania popiołem. Papież Urban II na synodzie w Bonewencie w roku 1091 rozszerzył ten obrzęd na wszystkich wiernych.
Popiół jest symbolem znikomości świata oraz pokory i pokuty. Poddając się obrzędowi posypania głów popiołem uznajemy publicznie naszą grzeszność i wyrażamy chęć poprawy. Na mocy zasług Kościoła Świętego otrzymujemy Pomoc Bożą do gorliwego odbycia Wielkiego Postu….
Nasz portal korzysta z ciasteczek. Dzięki temu możemy świadczyć usługi na najwyższym poziomie. Dalsze korzystanie z portalu oznacza, że zgadzasz się na ich użycie.ZgodaWięcej