Opis Organizatora

Pierwszymi zwolennikami „ściślejszej obserwancji”, czyli reformatami, byli w Polsce zakonnicy „regularnej obserwancji” (bernardyni). Jednym z nich był o. Gabriel z Gródka (Grodecki). Początkowo nosił się on z zamiarem pozyskania całej prowincji bernardyńskiej dla reformy. Gdy tego nie udało się przeprowadzić, przystąpił do zakładania własnych klasztor6w: w Pińczowie (1605), w Ołomuńcu na Morawach (1607) i w Gliwicach na Śląsku (1611), gdzie też założył nowicjat. Zmarł w roku 1619.

W 1621 r. przybył do Polski o. Aleksander z Padwy (Patavinus), mianowany przez papieża Grzegorza XV komisarzem apostolskim dla założenia franciszkańskiej „ściślejszej obserwancji”. W czasie kapituły w Zakliczynie n. Dunajcem, dnia 3 VI 1623 r., o. Aleksander założył dwie kustodie (prowincje w początkowym okresie): małopolską p.w. Matki Bożej Anielskiej oraz wielkopolską p.w. Świętego Antoniego. Do kustodii małopolskiej weszły wtedy trzy klasztory: w Gliwicach, Zakliczynie i Wieliczce. W latach 1624 – 1633 przyjętych zostało siedem dalszych fundacji: w Bieczu, Krakowie, Solcu (nad Wisłą), Kazimierzu, Przemyślu, Lwowie i Stopnicy.

Zakon Braci Mniejszych. Według historyków Święty Franciszek otrzymał w 1209 r. od Papieża zatwierdzenie swego „sposobu życia”, czyli tego, co później zostanie nazwane „Protoregułą”. Teksty napisane przez samego Franciszka, po upływie wielu wieków nadal pozostają aktualne i zachęcają młodych ludzi do wybrania drogi zakonnej. Reguła i życie braci mniejszych polega na zachowaniu świętej Ewangelii Pana naszego Jezusa Chrystusa przez życie w posłuszeństwie, bez własności i w czystości (ReB 1,1): w tych słowach Reguły zawiera się kwintesencja modelu życia, który Franciszek ukazał swoim naśladowcom i który sam uwiarygodnił przykładem swojego życia.

Ubóstwo, posłuszeństwo i czystość oraz wierne zachowywanie Ewangelii stanowią fundament życia Świętego Franciszka i jego naśladowców. Po wstępnym okresie życia w odosobnieniu Franciszek odkrywa swoje powołanie do życia we wspólnocie razem z tymi, którzy tak jak on opuścili wszystko, aby oddać się na wyłączną służbę Bogu i potrzebującym. I tak jak Franciszek, który przez pokorę życia i głęboką ascezę osiągnął miano imitator Christi („Naśladowca Chrystusa”), tak każdy wstępując na drogę ukazaną przez Franciszka pragnie stawać się imitator Francisci („Naśladowca Franciszka”), a więc konsekwentnie imitator Christi.